Mijn verhaal

Het spreekt voor zich......Hier kunt u uw eigen verhaal kwijt.

Moderator: Forum Beheerders

Mijn verhaal

Berichtdoor Johan » 29 maart 2003 -13:14

Slaapapneu-Syndroom

Ik zal mij even voorstellen, mijn naam is Johan en ik heb schijnbaar al als kind last van het slaapapneu-syndroom.
Maar daar kwamen ze pas veel later achter.

Een stuk wat ik nog kan herinneren als kind is; slaapwandelen, overdag suf en dromerig. Op school tijdens de lessen in slaap vallen. Bij vrienden thuis wanneer er naar de tv gekeken werd in slaap vallen.

Latere leeftijd.
Een keer toen ik met mijn vrouw naar een André van Duin show ging wat op zich toch niet slaapwekkend is, viel ik in slaap.
Tijdens een film kon ik mijn ogen niet openhouden. Enz. enz.
Mijn vrouw heeft vaak gedacht dat er in lijk naast haar lag, want ik haalde vaak geen adem meer en liep blauw/paars aan.
Doordat ze toch altijd alert is en zodra ze mij niet meer hoorde ademen, trok ze mij omhoog waarna ik weer begon te ademen.
Wanneer we naar bed gingen had ik het altijd warm maar ’s morgens was ik vaak helemaal steenkoud.
Na jaren tobben met oververmoeidheid en in slaapvallen op ongelegen momenten en div. bijkomende klachten was uiteindelijk na een slaaptest in het ziekenhuis de diagnose gesteld van obstructieve slaapapneu-syndroom.
Jammer genoeg ben ik nu ook in de WAO terecht gekomen, wat natuurlijk ook in het gezin en de omgeving parte speelt.
Ik heb een cpap apparaat geleverd gekregen van Tefa-Portanje via de longarts. Maar het had helaas geen succes.
Waarna ik doorverwezen ben door mijn longarts naar Kempenhaeghe in Heeze.
Daar heb ik weer een ander apparaat van MAP uit Den Bosch.
Moritz S.
Dit apparaat is op zich vrij stil met een luchtbevochtiger.
Daarnaast heb ik diverse maskers geprobeerd, neus en fullfase, maar tot op heden zonder resultaat.
Door de luchtdruk ontstond er vaak lekkage waardoor er een ander probleem bij kwam, lucht in de ogen, daardoor ontstekingen van de ogen, ook geen pretje.

Onbegrip.
Opgevallend is dat er in het algemeen bij de div. artsen en bedrijfsartsen te weinig kennis en/of informatie is betreffende het slaapapneusyndroom waardoor het soms lang duurt voordat men door gestuurd wordt. Ik merk op dat men in eerste instantie denkt dat het tussen je oren niet goed zit. Ook merk ik doordat men aan de buitenkant van apneu patiënten niets te zien waardoor er vaak wat onbegrip is en dat de meeste mensen geen benul hebben van wat wij meemaken en hoe wij ons voelen. Ik hoop dat er in de toekomst wat meer bekendheid zal worden gegeven in de medische vakbladen.

Lab-Air masker.
Nu heb ik inmiddels een Lab-Air masker, dit is een masker dat speciaal gemaakt is.
Er wordt een afdruk gemaakt van je gezicht met silicone waarna ze het masker na enkele weken klaar hebben.
Helaas heb ik nog niet het gewenste resultaat, na ca. 2 uur is mijn mond en huig geheel uitgedroogd waardoor ik wakker word en het masker afzet om de mond en huig weer te bevochtigen.
Daarna is het de bedoeling om het masker weer op te zetten, maar ja voordat je er erg in hebt ben je al vertrokken.

Ik ben afgelopen week 5 dagen opgenomen geweest ter observatie in Kempenhaeghe te Heeze. Daar hebben ze weer diverse metingen verricht, wat op zich een hele goede zaak is.
Uiteindelijk is de druk weer verhoogd en de slang aangepast, daarnaast moet het Lab-Air masker ook nog veranderd worden.

Airtec uit Duitsland heeft het masker aangepast, waarvan ik nu al profijt heb.
Ik zal nog niet te hard juigen, maar wie weet zal ik er nu baad bij hebben.

Het adres van AIR TEC

Ludger Jansen / Sefan Nierhaus
AIR TEC - Leineweberstase 21-25
D-45468 Mülheim an der Ruhr
www.beatmungshilfen.de

tel.; 0049(0)208 / 74039802
fax; 0049(0)208 / 74039944


Tot zover mijn verhaal, wie herkent dit ook ?

Jullie lotgenoot,

Johan

Sinds September 2006 een nieuw aangepast masker van AirTec, het was even weer wennen, maar nu gaat het weer prima.
Als er meer mensen zijn die problemen hebben met het masker, dat het niet past of sluit, neem dan gegrust contact op.

Zelf had ik al alle maskers uitgeprobeerd, en ben toen bij Airtec terecht gekomen, die maken het masker op maat.

Groetjes Johan
Laatst bijgewerkt door Johan op 01 apr 2008 -13:12, in totaal 7 keer bewerkt.
Johan
V.I.P. Member XXL
 
Berichten: 695
Geregistreerd: 22 maart 2003 -16:45
Woonplaats: Krabbendijke

Berichtdoor sandra » 13 apr 2003 -21:36

onder constructie
Laatst bijgewerkt door sandra op 02 okt 2009 -12:57, in totaal 3 keer bewerkt.
het leven is als ganzeborden, je begint steeds weer bij start. behalve als je in de put blijft zitten.
http://www.kyenna.nl
twitter: @kyenna1
sandra
ApneuForum Supporter
 
Berichten: 1622
Geregistreerd: 13 apr 2003 -21:03
Woonplaats: Steenbergen

Re: Mijn verhaal

Berichtdoor atgennisse@hetnet.nl » 27 apr 2003 -10:46

Johan schreef:Hallo Lotgenoten,

Wie volgt hier met zijn verhaal ?? :wink:


Hoi, ik ben At, 41 jaar en al bijna een jaar aan het dokteren rondom mijn
slaap-apneu.
Vorig jaar heb ik mijn 1e cpap masker uitgeprobeerd van de firma ComCare. Dit was toen een nCPAP-apparaat type Eclips (Mirage Ultra Maskerset-standaard) Ik heb dit masker ruim 4 weken uitgeprobeerd maar kan er niet aan wennen. Ik werd ieder uur wakker met het gevoel of ik onder water gehouden werd. Dit was dus heel paniekerig. Begrijpelijk dat mijn probleem alleen maar erger werd. Ik werd dus steeds moeier.
Na die tijd heb ik het masker weer op laten halen en heb het een periode zonder geprobeerd. Dit was dus ook niets, ondanks dat ik niet meer ieder uur wakker werd.
Omdat mijn problemen bleven ben ik via de longarts weer doorgestuurd naar een neuroloog, die mij weer een slaapregistratie liet ondergaan in het ziekenhuis. Hier bleek een "score" van 28 apneus per uur.
De neuroloog adviseerde mij toch maar weer aan een masker te beginnen en gaf daarbij aan, dat er veel soorten maskers zijn en dat er toch wel een zou zijn waar ik baat bij zou hebben.
Vervolgens via de longarts- want je ondergaat een heel circus van doorverwijzen en terugverwijzen met soms maanden verloop- weer een masker voorgeschreven.
Weer kwam een medewerkster van de firma ComCare en bracht nu een masker, een auto-nCPAP-apparaat. Dit apparaat stelt de druk automatisch in aan de behoefte van de gebruiker.
Ik gebruik dit masker nu 3 dagen. Ik besef heel goed, dat ik na 3 dagen hier eigenlijk nog niets over kan zeggen, maar ik gooi dus na een paar uur het masker in mijn slaap af, omdat ik het kennelijk benauwd heb.
Ik vrees daarom dat ik ook met dit masker weer achteruit ga.
Graag krijg ik advies wat te doen.
Ik kan wel zeggen, dat ik ten einde raad ben. Ik werk tot op heden nog steeds voor 100%. Dit kost me wel veel energie. De klacht thuis is dan van mijn gezin, dat ik bij thuiskomst opgebrand ben en nergens zin meer in heb.
atgennisse@hetnet.nl
 

wao

Berichtdoor verica » 16 mei 2003 -11:50

hoi allemaal

ik ben Pierre Herman en ben 52 jaar,4 jaar geleden is bij mij ook
slaap apneu geconstateerd.
daarvoor ben ik altijd werkzaam geweest als vrachtwagen chauffeur,
wat naarmate ik ouder werd steeds moeilijker ging als bv iemand met mij
meereed hadden ze schrik omdat ze in de gaten kregen dat ik onder het rijden in slaap viel.
ook mijn vrouw is aan de bel gaan trekken omdat ik 's nachts adem stilstanden had en wilde regelmatig de ggd al bellen omdat ze dacht dat ik een hartinfarct had.
toen is het balletje gaan rollen via mijn nieuwe (een jonge huisarts) die mij toen heeft doorgestuurd naar de kno arts,en daarna naar kemphagen
uit de testen bleek al gauw dat ik een cpap apparaat nodig had.
die al bijna bij de eerste instelling een druk van 10 had,maar sinds ik het apparaat in gebruik heb zijn de ademstilstanden verholpen.
maar heb nog wel de vermoeidheids klachten.

daardoor ben ik de ziektewet gekomen omdat het gewoon onverantwoordelijk was om de weg op te gaan.
na 4 jaar in de wao gezeten te hebben,moet ik nu weer aan de gang wat me gewoon niet lukt.
vorige week kreeg ik zonder mededeling een brief op de mat dat mijn wao per 15 juni beeindigd is,en ik maar ww moet aanvragen.
hiervoor vraag ik nu een second opinion aan bij het gak,maar de arts en arbeids deskundige van de vorige keer die hebben maar een doel en dat is mij zo snel mogelijk weer aan het werk hebben omdat ze van mening zijn dat ik niks aan mijn handen en voeten mankeer.
DR.Schreuder heeft als advies gegeven niet meer op de vrachtwagen te gaan rijden, vandaar zegt het gak dat ik dan maar iets anders moet gaan doen.
maar dat ik heel vermoeid ben en concentratie problemen heb en ook nog last heb van stemmings wisselingen daar wordt schijnbaar niet naar gekeken.

mijn vraag is nu,wie heeft daar ook ervaring mee of kan mij advies geven

groetjes pierre
verica
New Member
 
Berichten: 1
Geregistreerd: 19 apr 2003 -14:37
Woonplaats: vlijmen

Berichtdoor houtm » 16 mei 2003 -14:35

Dag lotgenoten,

Ik ben sinds 8 weken gebruiker van de CPAP met bevochtiger en tot nu toe redelijk tevreden. Uit onderzoek bleek ik gem. 92 abneu's per uur te hebben van gem. 25 sec. met daarin uitschieters naar 65 sec.. Van de 92 waren er gem 43 boven de 40 sec. Als je dit alles optelt en ervan uitgaat dat een uur echt maar 3600 sec. duurt blijft er dus niet veel over om te ademen. Gek he dat je je zo beroerd voelt en bijna 4 keer met je auto tegen een boom bent gevlogen en je problemen ondervindt op je werk.
Leuk als je met je baas naar de USA gaat en je ligt alleen maar te meuren in het vliegtuig en achterin de auto. Gelukkig is er wel begrip voor de situatie.
Sinds 8 weken heb ik mijn CPAP met bevochtiger. Het is het nieuwe type en zeer geluidsarm, alleen moet ik nog ff wennen aan het masker.
Feit is wel dat ik tot nu toe gem. 6 uur per nacht effectief slaap terwijl dat voorheen 1 uur was. Ook is de spierverzuring afgenomen.
Ander voordeel is dat de 88 Db aan snurkgeluid voor mijn vrouw ook verleden tijd is en zij dus ook weer aan haar nachtrust toekomt, sterker nog we slapen weer samen al voel ik me wel eens een hoofdrolspeler uit "Aliens" met dat masker op mijn gezicht.
Ik voel dus nu wel een lichte vooruitgang en kan me veel beter concentreren zonder dat het echt moeite kost. Ik hoop dat het zo blijft..ik hou u allen op de hoogte....
houtm
New Member
 
Berichten: 4
Geregistreerd: 07 apr 2003 -15:35

Berichtdoor Sarili » 19 jun 2003 -21:42

Okay, ik zal ook volgen met mijn verhaal.......
Laatst bijgewerkt door Sarili op 12 mei 2008 -14:42, in totaal 1 keer bewerkt.
Sarili
Junior Member
 
Berichten: 14
Geregistreerd: 06 jun 2003 -21:55

persoonsgebonden budget

Berichtdoor sandra » 29 jul 2003 -09:12

hallo lotgenoten,

ik krijg nu veel verzoekjes van jullie om hulp/uitleg over het persoonsgebonden budget om zorg/ hulp in te kopen. Ik kan niet iedereen persoonlijk helpen, daarom wil ik jullie verwijzen naar de site van het college voor zorgverzekeringen ( uitvoeringsorgaan van de AWBZ)

www.pgb.cvz.nl

alle informatie die nodig is kunnen jullie daar vinden. Mochten er na de aanvraag toch nog problemen optreden dan wil ik jullie graag van dienst zijn. Ik krijg 3,9 uur huishoudelijke hulp op de indicatie: chronische ziekte/aandoening. Ik weet zeker dat dit voor vele van jullie ook opgaat.

veel succes
sandra
het leven is als ganzeborden, je begint steeds weer bij start. behalve als je in de put blijft zitten.
http://www.kyenna.nl
twitter: @kyenna1
sandra
ApneuForum Supporter
 
Berichten: 1622
Geregistreerd: 13 apr 2003 -21:03
Woonplaats: Steenbergen

Verhaaltje van Mij :)

Berichtdoor TheFons » 05 aug 2003 -22:25

Dit is echt fijn om een forum te hebben gevonden met mede-lijders :)

Dit keer dus geen medelijden, maar mede patienten.....

Hier ook even mijn verhaal.

Ik ben Fons, ondertussen al 46 jaar, waarvan al tien jaar met osas (gediagnoseerd, waarschijnlijk wel zo'n tien jaar langer lijder). Ik ben als systeembeheerder werkzaam ergens in de gemeente Amsterdam, daarvóór zat ik in de scheepvaart wereld, met onregelmatige werktijden.

Jaren lang heb ik, tot grote ergernis van mijn Ex (sinds twee jaar alweer) vreselijk zwaar gesnurkt, niet het regelmatige snurken wat ik wel bij andren hoor, maar met van die hele zware, en zeer plotselinge harde snurken, je weet wel, zo een waar je vrouw rechtop van in haar bed zat ....:p
Ook de andere symptomen vertoonde ik, zoals in slaap vallen midden in een gesprek en soms ook in de auto (maar dat kweet je dan aan de onregelmatige diensten...)

Toen we het allebei zat werden (en nachten achterelkaar op banken geslapen (we hadden toen geen logeerkamer meer omdat mijn zoontje toen net geboren was...) kregen we ook nog eens te horen dat het jochie geopereerd moest worden, en dat een van de ouders dan daarbij mocht blijven.
Ik "mocht" daar overnachten, en samen met mij waren daar op die slaapzaal nog twee andere ouders....
De volgende ochtend wist een van hun mij te vertellen dat hij die nacht elke keer weer BLIJ was als ik weer snurkte....
HUH??? BLIJ??? was dan ook mijn reactie...
Ja idd, erg blij, hij was echt een paar keer bang geweest dat ik helemaal zou stoppen met ademhalen !!!!
Hierdoor gealarmeerd ben ik via de huisarts doorverwezen naar de kno arts...

Tja, als die aankomt met dat alles in de neus goed zit (geen scheve middenschotten en zo) maar je wel wil doorverwijzen naar iemand die (toen nog experimenteel) wat deed met behandeling van de huig dmv Laser, wat doe je dan... Juist je maakt een afspraak.

In het AMC te Amsterdam werkte toen Dr Vermeulen, die mij wist te vertellen dat ie niet alleen met de Laser experimenteerde, maar dat hij ook op dat ogenblik bezig was met onderzoek naar slaap apnue. Na enige uitleg wat dat precies was, maakten we een afspraak om een sleepover te houden
Die nacht als gewoonlijk erbarmelijk geslapen. Dr. Vermeulen kwam smorgens nog wel even vertellen dat het nog wel een tijdje zou duren voor we weer contact zouden hebben, omdat eerst de data geanaliseerd moest worden..Niet dus... smiddags hing hij al aan de telefoon... of ik zo spoedig mogelijk bij hem langs wilde komen.
De volgende ochtend had ik toevallig vrij en meteen een afspraak met hem gemaakt.
Ok, zo'n 60 apneus per uur, waarvan de langste 94 seconden (probeer dat maar eens ...), waarbij het zuurstof gehalte ook nog eens daalde naar 40% saturation (70 is "normaal" dacht ik), en zijn uitspraak dat als ik dat op een OK zou hebben gelegen, ik meteen gereanimeerd zou worden, begon het bij mij te dagen dat dit wel eens ernstig zou kunnen zijn. Dat was ook zijn mening. een uitleg wat je hersenen hieronder te lijden kunnen hebben was niet nodig... Ook de uitleg dat ik door die apneus eigenlijk niet in een "diepe en rustgevende" slaap kwam waardoor ik dan ook altijd moe was en waardoor ik mogelijk een gevaar op de weg was, viel niet echt in goede aarde bij mij...
Hij had ondertussen geregeld dat een vertegenwoordiger van Tefa Portagne nog diezelfde middag bij mij thuis zou komen om mij van een proef opstelling te voorzien van een Cpap apperaat.
Nogal down keerde ik die morgen terug naar huis (Wel had ik met de Dr. afspraken gemaakt dat ik de laserbehandeling van de huig zou ondergaan, omdat de langere huig mede verantwoordelijk zou zijn van de apnoes.

'sMiddags kwam dan het CPAP apperaat buinnen, en mocht ik hem een week op proef hebben, met twee typen neusmaskers, een met een soort vinger in de neus methode, en de ander een gewoon neus masker

Die twee vingers in de neus heb ik na een kwartier al geelimineerd, dat irriteerde verschrikkelijk. Maar toen met het neuskapje gaan slapen........

YES....YES... YES... Voor het EERST in ZEER lange tijd werd ik smorgens wakker zonder het gevoel alsof ik met watten in mijn hoofd rondliep!!!!! Ik was FIT, Ik had geen hoofd pijn!!! (ok, het masker was erg irri, de banden hadden rode striemen over mijn wangen gemaakt, mijn neusbrug was rood maar dat viel in het niet met het goede gevoel van een goede nachtrust!!! )

Na nog twee nachten heb ik de meneer van Tefa gebeld voor een ander masker (die ik had was gewoon iets te klein) en hem meteen medegedeeld dat hij da afspraak die hij met mij had om het ding weer op te halen op zijn buik kon schrijven!!! Ik MOEST EN ZOU dat ding houden, kon me niet schelen wat het zou kosten.

Gelukkig heeft mijn verzekering (sorry voor de reklame ) OHRA na een aanbevelings brief van Dr. vermeulen besloten om het apperaat en alle kosten erom heen te vergoeden (inclusief de kosten van huur voor de tijd die ik dat ding gebruikte ZONDER hun toestemming ), op basis van coulance (en de verzekering van de Dr. dat ik ergere kosten zou gaan maken voor ze als ik dat apperaat niet meer zou gebruiken)

Dat zelfde apperaat staat nu nog steeds naast mijn bed, trouw doe ik elke nacht dat lawaai ding op en val BINNEN een paar minuten in slaap. Slechts één keer heeft ie me in de steek gelaten (ik was voor mijn werk in Paramaribo en had hem op 110V laten draaien, waardoor de zekering eruitklapte. een trafo en een inderhaast opgespoorde zekering brachten soelaas toen)

En ja.. ik heb weer kwaliteit van leven.
En Nee ... mijn Ex heeft nooit aan het lawaai, noch aan de luchtstroom die af en toe haar kant op kwam kunnen wennen (sinds mijn scheiding hebben twee andere vriendinnen me verzekerd dat het best mee viel :) )

Dat ik hier op dit Forum ben beland kwam omdat ik via het internet op zoek was naar een ander type masker.
Het masker dat ik nu heb heeft de irritante nijging om na verloop van tijd iets slapper te worden en dan krult de zachte aansluiting naar binnen toe op, waardoor er wat lekkage ontstaat en ik de bandjes wat strakker moet doen... (overigens is dat pas mijn tweede masker in al die tien jaar) Door het opkrullen komt de zachte rand VOOR mijn neusgaten terecht en blokkeerd zodoende ALSNOG mijn zo belangrijke levenslucht. De oplossing is heel simpel... met een schaar en een scherp mes precies op die plaats voor mijn neus in het zachte plastic rondjes weg geknipt :)... Nadeel... hierdoor wordt ie nog slapper aan de onderkant, en krijg ik weer wat meer lekkage, waardoor ik de bandjes weer wat strakker moet aanhalen....

Ik zie hier op dit forum en website al aardige suggesties voor andere maskers. tevens hoor ik hier voor het eerst over verwarmde en bevochtigde lucht...:) en ook over STILLE apperaten :)... tjees zeg, deze site had ik tien jaar geleden moeten ontdekken :)


Overigens: Het gaat goed met mij, mijn huig is zo ver mogelijk weg gelaserd, zodat ik net geen slik klachten heb, en testen destijd of er mogelijk wat met een onderkaak correctie opgelost kon worden waren negatief, dus ik ben verdoemd tot het apperaat, maar what the heck...

IK LEEF WEER !!!!

Aan eenieder die worsteld in het begin met zijn masker...STERKTE toegewenst, leer het te accepteren en je zult snel merken dat de irritaties in het niet vallen met de herwonnen levenskwaliteit!!

Aan de anderen, die helaas csas hebben (zoals San) wens ik heel veel sterkte en probeer idd zo'n speciaal apperaat te bekomen dat hier wel goed mee omgaat!!

Grtz Fons
Male (duh...) 47.. Cpap sinds 1991
Gescheiden, 2 kids
maar vooral... gelukkig :)
TheFons
Special Member XL
 
Berichten: 198
Geregistreerd: 05 aug 2003 -21:03
Woonplaats: Haarlem

Berichtdoor CoBen » 02 sep 2003 -14:22

Hallo allemaal,

Ik denk dat ik het beste kan beginnen met mijzelf voor te stellen.
Mijn naam is Ben Goossens, 60 jaar oud en getrouwd. Ik heb 3 kinderen, waarvan de jongste nog thuis woont. Mijn hobby’s zijn muziek maken, mijn computer, fotografie en interesse voor oorlogsgeschiedenis, met name de Royal Air Force.

Waar mijn verhaal precies begint zou ik niet exact kunnen vertellen, maar de voorgeschiede-nis is, dat ik nu bijna 5 jaar geleden rond twee uur ’s nachts een hartinfarct kreeg waarna ik met spoed naar het ziekenhuis vervoerd ben. Gelukkig was niet heel ernstig, maar toch heb ik enkele dagen op de intensive care afdeling gelegen. Daarna kwam ik op de hartafdeling te-recht. Achteraf bezien was het wel opmerkelijk dat mijn kamergenoot halverwege de eerste nacht naar een andere ruimte werd overgebracht omdat hij verschrikkelijk last had van mijn gesnurk. Nadat ik uit het ziekenhuis was ontslagen moest ik eerst revalideren. Ik moest het hele traject doorlopen en uiteindelijk ben ik gedeeltelijk in de WAO terecht gekomen. Na on-geveer 4 maanden ging ik weer werken. Eerst 2 uur per dag, later 4 uur per dag en de laatste anderhalf jaar werkte ik gemiddeld 6 uur per dag. De ellende is alleen, dat ik de volledige taak die bij mijn functie hoorde, (ik was 35 jaar storingselektricien bij een grote fabriek in mijn woonplaats), niet meer kon vervullen. Ik kon geen storingsdiensten meer lopen en ook het zwaardere werk was voor mij taboe. Mijn chef zei mij dan ook onomwonden dat hij geen plaats meer had voor mij. Ook een andere functie in het magazijn, die net vrij kwam en waar ik naar solliciteerde omdat ik verwachtte die werkzaamheden uitstekend te kunnen vervullen, was niet voor mij beschikbaar want die functie werd niet meer ingevuld. Ik had elke dag een middagdutje van ongeveer een half uur nodig om ’s avonds weer voldoende fit te kunnen zijn. Na veel onderhandelen werd mij een regeling aangeboden welke inhield dat ik tot aan mijn pensioengerechtigde leeftijd gebruik kon maken van de flexibele pensioenregeling welke bij mijn baas vanaf 62 geldt. Ik was bijna 59 jaar.
Ik had dus niks meer met werken te maken toen het ongeveer oktober 2002 merkbaar slechter met mij ging. Ik dacht dat het door mijn hoge gewicht (ruim 125 kg) kwam, maar achteraf gezien was het toen echt begonnen met steeds minder goed voelen, overdag ongewild plotse-ling in slaap vallen, hartkloppingen krijgen, moeilijkheden met ademhalen gedurende de nachten en nog wat andere verschijnselen. Tijdens een bezoek aan de huisarts, waarbij ook mijn vrouw aanwezig was, kwam mijn zonderlinge ademhalingsgedrag tijdens mijn slaap ter sprake. De huisarts verwees mij naar de longarts en na enkele tests moest ik een nacht komen proefslapen op de longafdeling van het ziekenhuis hier in Bergen op Zoom. De uitslag van dat proefslapen is mij wel verteld, maar die weet ik niet meer. Wel werd gezegd dat er verdere maatregelen nodig waren om een en ander voor mij te verbeteren, welke in gang zouden wor-den gezet.
Ondertussen werd mijn gewicht steeds hoger. ’s Morgens duurde het heel lang voordat ik mij-zelf aangekleed had. Het ongecontroleerd overdag in slaap vallen, was heel erg vaak gewor-den, ik begon mij onzeker te voelen en ging met een wandelstok lopen. Ook had ik zo nu en dan hallucinaties. Bijvoorbeeld zag ik mijn kleinzoon over de grond kruipen terwijl hij niet bij ons was. Ook werd ik vergeetachtig, later kwam ik er achter dat ik de Kerst cadeautjes die ik gekregen had, totaal vergeten was. Op 31 december kwam ik mijn bed niet meer uit en ik be-grijp nu dat ik half bewusteloos was. De dokter werd erbij geroepen en die man constateerde een levensbedreigende toestand. Het gevolg was, dat ik opnieuw in het ziekenhuis terecht kwam. Daar heb ik vijf dagen en nachten geworsteld om te blijven leven. Op de intensive care afdeling hebben de doktoren en verplegenden hun best gedaan om mijn bloed weer van vol-doen zuurstof te voorzien en hoorde ik voor het eerst de term CPAP. Ook wisten ze een enorme hoeveelheid vocht die ik bij me had te verdrijven. Na negen dagen lag ik nog steeds op die intensive care afdeling en ik kreeg mijn eigen CPAP apparaat (de minni Max van de firma MAP uit ’s Hertogenbosch}. Dit had mijn longarts geregeld. Die nacht heb ik met dat apparaat geslapen en daar het uitstekend werkte kon ik overgeplaatst worden naar de longaf-deling. Op 21 januari 2003 kon ik het ziekenhuis verlaten. Sindsdien gebruik ik ’s nachts mijn CPAP apparaat en ik voel er mij heel goed bij. Ik ben nu ongeveer 30 kilo’s gewicht kwijt en mijn energie is beter dan voordat in het ziekenhuis terecht kwam. Natuurlijk kan dat ook door de gewichtsvermindering komen, maar alle ongemakken en alarmerende toestanden (zoals hoge bloeddruk, kortademigheid, hartkloppingen en vooral slapen overdag) zijn verleden tijd. Ik wandel uren aan een stuk en ik maak ook weer graag muziek op mijn tuba. Dit gaat alle-maal veel beter sinds ik kan genieten van een goede nachtrust.
Vorige maand zijn mijn vrouw en ik met ons campertje naar Frankrijk op vakantie geweest en toen heb ik natuurlijk mijn CPAP apparaat meegenomen. Het resultaat was, dat ik ondanks de hoge temperaturen uitstekend heb geslapen en dat ik elke morgen heel fit weer opstond.

Wat mij het meeste verbaast is, dat je jezelf bijna niet bewust bent van de ernst van de situatie en wat veel erger is, dat ook een huisarts dit niet gezien heeft. Je zou jezelf letterlijk bijna dood snurken. Ook het feit dat het veel meer voorkomt als dat je zou denken is op zijn minst opmerkelijk. Typisch is dat het maandblad van de Stichting Nederlandse Hartpatiënten enkele maanden geleden een artikel publiceerde waarin sprake was van een vicieuse cirkel welke hartproblemen en longproblemen veroorzaakt. Het schijnt zo te zijn dat hartproblemen ook de longwerking nadelig beïnvloedt en dat omgekeerd longproblemen weer invloed uitoefenen op de werking van het hart.
Ik ben geen dokter, maar door mijn eigen ervaringen ben ik het met deze stelling volkomen eens.


Ik besluit met wat ik vaak tegen mijn kennissen bij het afscheid zeg:

Het beste ermee en vooral..... adem blijven halen.

Dat is hier op deze site heel toepasselijk.

Ben Goossens
60 jaar
Bergen op Zoom

[/quote]
CoBen
Site Admin
 
Berichten: 3304
Geregistreerd: 30 aug 2003 -21:04
Woonplaats: Bergen op Zoom

Berichtdoor ellybastianen » 02 sep 2003 -21:55

Hallo, ik zal me even voorstellen ik ben elly 51 jaar. Ik heb 3 volwassen zoons en een dochter van 14. 3 van de 4 wonen nog thuis.
sinds 3 jaar weet ik dat ik osas heb en ben nu na een huwelijk van 28 jaar ook 3 jaar gescheiden.

In eerste instantie dacht ik wat overwerkt te zijn, ik werk in de ambulante hulpverlening en ged. als nachtdienst. Dit betekende soms 15 dagen achter elkaar werken en ook nog onregelmatig. Als ze me toen gezegd zouden hebben dat ik een slaapprobleem had zou ik ze voor gek hebben verklaard, ik kon altijd slapen.
Wel werd ik steeds vroeger wakker en dan wilde ik uit bed, stond dan regelmatig om 4 uur op. Deed dan vast het huishouden wat met 4 kinderen thuis wel goed uitkwam.
Steeds vaker kwamen er van de kinderen signalen over snurken. Ook had ik s morgens keelpijn, hoofdpijn, droomde vaak dat ik aan de galg hing.

Toen de ochtenden steeds vroeger begonnen en ik om 9 uur tijdens bijv. een vergadering misselijk van de slaap werd, heb ik de video camera op mij gericht en ben gaan slapen. Ik wilde weleens weten of ik zo snurkte.

s morgens de opname bekeken. Ik schrok me rot, ik lag binnen no time letterlijk naar adem te snakken als een vis op het droge. Dan een of twee flinke snurken en weer stoppen met ademen. Op de video keek ik het eerste kwartier al een paar keer naar de wekker (of het al ochtend was)

Mijn dochter van toen 11 jaar zei later dat ze dat gezien had maar me dit niet had durven vertellen omdat ze bang was dat het iets ernstigs was.

Ben naar de huisarts gegaan en kreeg een verwijs kaart. Toch duurde het allemaal nogal lang, voor de eerste afspraak en het slaaponderzoek, maar het resultaat was aan de cpap.
Mijn ervaringen met het apparaat zijn wel positief, en ik noem het mijn onmisbare mispunt.

Er zijn nog wel dagen dat ik overdag erg slaperig ben, maar over het algemeen gaat het goed. Ik werk nog full-time en ben nooit ziek thuis gebleven. Ik merk wel aan mezelf dat ik juist actief (moet) zijnals ik niet goed geslapen heb. Ook mijn kinderen zijn er aan gewend. Soms meld mijn dochter je snurkte vannacht, dus misschien is je slang weer lek. Mijn kat vind dit nl. een heerlijk speeltje, het beweegt zo leuk.

Elly
ellybastianen
Junior Member
 
Berichten: 14
Geregistreerd: 10 jul 2003 -19:03
Woonplaats: bergen op zoom

Mijn Verhaal

Berichtdoor pappajohn » 11 okt 2003 -19:38

Hallo Forumleden,

Laat mij me eerst even aan jullie voorstellen. Mijn naam is John Verbeek Ik ben 69 jaar em heb 18 jaar gevaren als officier bij de koopvaardij daarna 22 jaar als beveiligings adviseur bij een grote multinational Op 57½ kon ik met pensioen Ik ben gescheiden en heb een zoon van 30 Ik woon 's-winters in mijn huis in Rotterdam en 's-zomers op mijn zeilschip in Hellevoetsluis. Ik heb altijd een goed leven gehad en kende ziekenhuizen slechts van patienten bezoek. Wel heb ik zolang ik me kan herrinneren zwaar gesnurkt en hield hele gesprekken in mijn slaap Waardoor niemand bij me in de buurt wilde slapen. Ca l½ jaar geleden kwam ik mezelf tegen. Ik was met mijn zoon en zijn vrienden op een boottocht naar Normandie en moest als schipper natuurlijk mee de wal op en dat betekende lopen en nog eens lopen helling op en helling af.
Gelukkig erg veel nauwe straatjes met veel winkels zodat ik steeds voor een etalage kon blijven uitrusten om maar niet te laten merken dat ik stierf van de pijn in mijn onderbenen Ik liet me dan ook snel op een terrasje plaatsen met een biertje en me later weer oppikken. Daar werden de nodige grappen over gemaakt en was het ook mijn eer te na. Na thuiskomst dus naar de huisarts waar in een eerlijk gesprek bleek dat ik meer klachten had zoals ochtend humeur, op de meest ongewenste momenten in slaap vallen en ochtend hoofdpijn. Kortom ik voelde me eigenlijk klote. De huisarts verwees me naar een internist van het haven ziekenhuis en die besloot me een grote ondehoudsbeurt te geven. In het volgende halfjaar bezocht ik alle speciallisten behalve de orthopeet en de gynacoloog Alle mogelijke prikken tests en scans kreeg ik over me heen, zo ook een slaaptest waarbij de longarts constateerde dat ik leed aan OSAS en dat alle klachten daar op terug te voeren waren. Nooit van gehoord en schrok ik me dus wezenloos, vooral toen ik hoorde dat ik de rest van mijn leven afhankelijk zou worden van een eng masker en daarbij behorende pomp. Gelukkig was daar de NVSAP waar ik direct lid van werd en vooral haar voorteffelijke FORUM. Dagenlang heb ik de ingezonden reacties gelezen en bemerke al snel dat gedeelde smart halve vreugd is Ik was lang niet de enige en er was met een beetje inspanning van mijn kant best mee te leven. Vol verwachting wachte ik dan ook op mijn pomp die afgelopen Dinsdag werd geplaatst. Na een voortreffelijke uitleg en gebruik tips Kon ik dan mijn auto Remstar met bevochtiger in gebruik nemen De eerste nacht sliep ik van 23.00uur tot 06.00 uur en na toiletbezoek noeg eens tot 10.30 uur Dat was in jaren niet meer gebeurd Alleen de nacht van Donderdag op Vrijdag kon ik niet inslaap komen door een grote gebeurtenis het huwelijk van de beste vriend van mijn zoon die dag en moest ik mijn pomp nu wel of niet meenemen en kon ik nog wel een lekker pilsje drinken Kortom het is nu Zondagmiddag en ik ben van een hel in de hemel gekomen en slaap weer als een baby. Hier enige tips voor de nieuw komers.
Als het masker bij ingebruikname stinkt Was het goed met warm water en spuit het in met het lekkerste geurtje van je toilettafel.
Trek de bevestigings banden niet te strak aan .zodat het masker gaat knellen.
Als je het geluid van de¨pomp hinderlijk vindt Zet je wekradio op rustige muziek en de slaapstand
Maar bovenal ga niet naar je eigen ademhaling liggen luisteren of alles wel goed gaat. Je raakt dan gespannen Denk er maar aan wat je zou doen als je de staatsloterij gewonnen had.
Tot zover mijn verhaal Ik hoop dat jullie er moed uit putten en net zo positief op je pomp reageren als ik. Veel sterkte toegewenst
Laatst bijgewerkt door pappajohn op 12 okt 2003 -14:21, in totaal 1 keer bewerkt.
Met vriendelijke groeten
Pappajohn
pappajohn
V.I.P Member
 
Berichten: 427
Geregistreerd: 01 sep 2003 -08:18
Woonplaats: Rotterdam

Berichtdoor kees » 14 okt 2003 -10:57

Hallo apneuers,

Ik ben Kees, 40 jaar en ik heb al eerder een stukje geschreven over mijn ervaringen. Nu ik een half jaar verder ben zal ik vertellen hoe het gegaan is. Waarschijnlijk had ik al last van apneus als klein ventje, volgens mijn moeder. De laatste 3 jaar zag ik de wereld voor een doedelzak aan. Een gevoel van dronkenschap begon al vroeg op de dag en regelmatig viel ik bijna om.
Mijn geheugen liet het sterk afweten, wat problemen gaf met de eigen onderneming. Ik kon geen vergaderingen meer volgen omdat ik in slaap viel etc. etc. Jullie kennen de gevolgen van apneu. ruim 3 jaar ben ik onderzocht i.v.m. mijn klachten. Hersenscans, bloedonderzoeken etc. Resultaat, leer er maar mee leven. Er is niets te vinden. Tot ik bij mijn buurman op visite ging en daar een vreemd apparaat naast zin bed zag staan. Na zijn uitleg over apneu wist ik en mijn vrouw wat er met mij aan de hand was. Ik heb mijn huisarts de diagnose voorgesteld en hij werd toen eindelijk wakker (apneu misschien?). Ik kreeg een verwijzing naar Heeze. Dr. Schreuder heeft het onderzoek gedaan en na lang wachten kwam hij dan, de bpap. Ik slaap nu probleemloos 2,5 maand met dit apparaat en het gevolg is ongelofelijk. Ik ben een compleet ander mens geworden. Ik zie alles weer helder, kan weer rekenen, kan weer alles doen wat eerder niet meer mogelijk was. Autorijden kan weer (400 tot 600 km per dag) zonder in slaap te vallen of te gaan spookrijden. Geen probleem. Natuurlijk is het even wennen aan het apparaat. Er komt een beetje geluid uit. Ik heb er een anti geluidskap van een oude matrixprinter er overheen gezet. Werkt perfect. Kortom, mijn leven heeft weer zin, die van mijn vrouw ook. En we slapen sinds 6 jaar weer samen in 1 bed.

Heel veel groeten van Kees
kees
 

Berichtdoor Webmaster Peter » 23 nov 2003 -20:04

Het Slaap Apneu "Verzekerings" Syndroom

Een jaar of zes geleden besloot ik naar de huisarts te gaan voor mijn luidruchtig snurk probleem. Mijn vrouw vond het wel eens hoog tijd worden en de vrienden die naast ons op de camping stonden al helemaal.
Moesten mijn amandelen eruit, mijn neusschotje recht gezet? Ik wist het niet en dacht dat het allemaal wel mee zou vallen. Mijn huisarts was ook van slag door dit geronk en stuurde mij door naar de KNO arts. Deze deed een inwendig kijkonderzoek en concludeerde dat er nogal veel slap weefsel in de keelholte aanwezig was.

Mijn vrouw werd er bij gehaald voor een aantal vragen die ik zelf nooit had kunnen beantwoorden. ……Bent u vaak moe? ….Kunt u elk moment van de dag wel slapen? ….Zweet u s,nachts….. etc.etc.
Natuurlijk was ik vaak moe en lusteloos, ik was immers internationaal vrachtwagenchauffeur en dan maak je lange dagen en veel uren. Maar één vraag deed ons beven, stopt u man weleens met snurken? Mijn vrouw kon dit alleen maar bevestigen en ik zat op het puntje van mijn stoel om het antwoord te horen. Ze vertelde dat dit dikwijls gebeurde, elke nacht en elk klein dutje dat ik deed en als overmaat van ramp liet ze ook nog horen hoe dat ging. We moesten er op dat moment om lachen.

Het lachen hield op toen we twee weken later bij de longarts zaten en ik door de medische molen werd gehaald. Het middagje slapen met veel toeters en bellen op je lichaam was ook niet erg humoristisch. Laat staan het nachtje thuis slapen met de nodige high-tech sensoren. En dat allemaal om dat luidruchtig snurken waar alleen anderen last van hadden. De uitslag van alle testen was schrikbarend, om de twee minuten een apneu.
De CPAP werd ingezet als redmiddel, en na vier weekjes wennen is dit mijn maatje geworden voor de komende jaren. Hij gaat altijd mee op reis, ook in de vrachtwagen. En als hij vergeten wordt of kapot is moet alles wijken, want ik zal en moet hem bij me hebben. Afijn, u ziet het ook bij deze slaap apneu patiënt gaat het leven gewoon weer verder zoals vroeger.

Tot dat je er weer mee geconfronteerd wordt door bijvoorbeeld verzekering maatschappijen. Dan voel je je echt weer ziek en/of gehandicapt. Het begon al met de aanvraag voor een arbeidsongeschiktheidsverzekering. Je krijgt zo'n standaard vragenlijstje en gelukkig kan ik overal nee op antwoorden. Behalve op de laatste vragen; Bezoekt u weleens een specialist en waarom? Antwoord; Ja een longarts voor mijn slaapapneu. Postzegeltje erop en afwachten maar. En dan komen de problemen van de verzekering. Slaapapneu wat is dat? Is het besmettelijk? Is het erfelijk? In het medisch woordenboek van de keuringsarts van de verzekeringsmaatschappij staat het niet dus maar even verder zoeken en informeren. En dan komt het; …….het blijkt dus om een zuurstof gebrek te gaan tijdens het slapen. Och, die meneer is echt goed ziek, die gaan we eens even een hele hoge premie berekenen en als hij ziek wordt door dat enge apneu gedoe gaan we hem lekker niet betalen. Dat laatste is echter nooit te bewijzen, maar toch.

Dan een levensverzekering aangevraagd voor mijn hypotheek. Daar is het standaard vragen lijstje weer, ik zie ook nergens de vraag: …..Snurkt u zwaar? En ik, de eerlijkheid zelf, vul op het einde maar weer het zelfde verhaaltje in. Eigenlijk hoeft het toch ook niet meer? Ik ben nu toch weer apneu-vrij. Althans mijn maatje CPAP zorgt toch goed voor mij? En de vragen gaan toch over het evt. risico voor overlijden. Dus ja, ik doe geen enge sporten, ik leef gezond, ik heb geen enge ziektes,en drugs gebruiken we ook niet. Het enige gevaar is de vrachtwagen, waar ik wekelijks vele kilometers mee door Europa rijd en me steeds weer zigzaggend door de jungle van het vele autoverkeer moet zien te redden. Maar nee hoor, ook deze verzekerings maatschappij buigt zich over het slaap apneu probleem. Er wordt mij een nieuw vragen lijstje toegestuurd, met betrekking op het apneu probleem. Vragen als: bent u vaak ziek door dit slaapapneu en hoe vaak heeft u er last van per jaar? Daar kun je al uit opmaken dat de keuringsarts in kwestie ook niet meer weet wat het nu precies is.

Omdat ik haast had met het passeren van de hypotheek akte, besloot ik de medische gegevens van de eerst genoemde verzekeringmaatschappij naar de keuringsarts van de levensverzekering te faxen. Ik dacht dat komt het wel goed, want de longarts had toch duidelijk geschreven dat mijn slaapapneu's onder controle waren en dat ik weer goede nachtrusten had!.
Weer mis gegokt, de verzekering denkt dat ik eerder kom te overlijden dan de gemiddelde Nederlander. Ook die gemiddelde Nederlander die stevig rookt en in zijn vrije tijd ook nog eens met een snelle motor over TT-Assen scheurt. Ja u leest het goed ik ga eerder dood. En dat geintje kost even 21 euro premie verhoging per maand, keer dertig jaar is een kleine 8000 euro. Wat moet ik nu doen? Moet ik mijn begrafenis al regelen?, ben nog maar 39 jaar oud, moet ik mij invalide gaan voelen of ongeneselijk ziek?. Nee, niks van dit alles. Ik ben blij met mijn CPAP, mijn maatje, want dankzij hem kan ik weer leven en kan ik langer leven, dan die gemiddelde Nederlander die ook luidruchtig snurkt en vaak moe is maar er nooit mee naar een specialist gaat. U bent gewaarschuwd!!!!!

Wordt vervolgd --- :? Peter Vliek , Harlingen
Zonder de ApneuVereniging géén ApneuForum... Bent u al lid ?
Webmaster Peter
Site Admin
 
Berichten: 423
Geregistreerd: 21 dec 2002 -11:59
Woonplaats: Harlingen

Berichtdoor oetje » 23 dec 2003 -11:04

Hoi,

Ik ben Frans Utt, 39 jaar en sind 12 jaar getrouwd! Ik heb een 4 jarig pleegzoontje en woon sinds 4 jaar in Nieuw Vennep. Ik dacht dat de verhuis van Limburg naar Noord Holland voor mij de grote verandering in mijn leven zou zijn! Maar wat bleek... de grote positieve verandering is de auto cpap die ik sinds october heb!

Sinds meerdere jaren had ik last van enkele 'probleempjes' die allemaal los van elkaar geen enkel probleem waren maar samen soms erg moeilijk bleken te zijn...

Het ergste was dat ik toen ik onderweg van Saarbruecken (Duitsland) naar huis (Born) reed, een afstand van ongeveer 330 km, ik weet dat ik in Trier reed en het volgende wat ik me herinner is dat ik wakker werd op een parkeerplaats in Luik... Ik had dus ongeveer een uur 'slapend' gereden.. Nu blijkt dat je autorijden op het ruggemerg kunt doen maar ik was behoorlijk geschrokken.. Dus naar de doktor..

Ik kreeg enkele testen maar alles wees in de richting van hypoglycemie. (Plotselinge spontane suikerschommelingen..)

Na enkele jaren geprobeerd te hebben om mijn koolhydraat inname zo constant mogelijk te houden moet ik zeggen dat het beter ging. Als ik moest rijden had ik altijd enkele blikjes met isotone drankjes en koffie.. Gelukkig ben ik nooit meer achter het stuur in slaap gevallen (maar meer omdat ik op tijd stopte)

Eind 2002 kwamen de klachten terug en ging ik naar de diabetoloog in het Spaarne ZH. Die verwees me direct naar de longarts omdat het volgens hem niet met mijn suikerschomelingen samenhing maar wellicht dat ik niet goed sliep! Daardoor zou ik trouwens die suikerschommelingen kunnen krijgen. Dus in principe draaide hij oorzaak en gevolg helemaal om! Ik vond het vreemd want ik hoefde niet veel slaap om me fit te voelen (dacht ik!).

Dus bij de longarts werd een afspraak voor een slaaponderzoek gemaakt en jawel! bingo ik had slaapapneu...... Moest wel nog andere onderzoeken volgen om te zien of het vanuit de hersenen aangestuurd werd of dat het een meer 'lichamelijk' probleem was.

Dus inmiddels heb ik vanaf october een auto cpap (merk Resmed auto spirit en een Ultra mirage masker) en ik voel me al veeeeeel beter!! Het beste was nog wel om met jullie allemaal in contact te komen! eindelijk voelde ik me begrepen.
Het had echt niet langer moeten duren want toen ik in september van een zakenreis uit Amerika terugkwam bleef de jetlag maar duren! na 2 weken was mijn ritme nog niet in orde terwijl ik normaal maar 2 dagen nodig had om weer 'op de benen' te komen. Ik ben nu weer terug op 8 uur slapen per nacht terwijl ik jaren maar 2 of 3 uur sliep..... en dan de hele dag niets waard was....

Groetjes,

Frans
Slaap zacht! :-)

Resmed AutoSet Spirit met Ultra Mirage masker
oetje
Site Admin
 
Berichten: 1522
Geregistreerd: 26 sep 2003 -23:23
Woonplaats: Stein (Lb.)

Mijn Verhaal

Berichtdoor lav » 14 feb 2004 -16:40

Mijn verhaal

Ik ben een vrouw, 54 jaar, stil, introvert karakter. 96 kilo bij 165 lengte, huisvrouw.
Ik drink niet, rook niet en gebruik geen medicijnen
In november 2002 ging ik naar de huisarts met klachten over pijnlijke voeten! Hij legde mij een en ander uit en ik kon nauwelijks volgen wat hij allemaal zei. Het ging gewoon grotendeels langs mij heen. Na even verdwaasd naar hem gekeken te hebben kwam ik eindelijk met de klacht naar voren dat ik zo ongelooflijk beroerd sliep. Regelmatig wakker worden met hoofdpijn, die weer zakte als ik even wakker was, ik snurkte ook enigszins, ging er twee of drie keer uit om te plassen. Viel daardoor overdag regelmatig in slaap.

Hij schreef direct een verwijskaart uit voor de neuroloog om te laten onderzoeken of ik apneu had. Bij de neuroloog de gewone standaard onderzoeken, EEG, bloedonderzoek etc.. Het zou kunnen dat het kwam omdat ik te zwaar was. Ook een onderzoek door de KNO arts stond op het programma. Die zei: volgens mij moet je gewoon afvallen, maar ik geef wel papieren mee voor Kempenhaege. Ik ben daar nog geen twee minuten binnen geweest. Nu was ik 6 jaar tevoren al eens 30 kilo afgevallen maar die waren er geleidelijk aan ook weer bijgekomen. Nou daar ga ik dus niet naar toe, dacht ik bij mezelf, ik probeer maar weer wat af te vallen.. De neuroloog overtuigde mij om toch maar te gaan, zo zwaar ben je nu ook weer niet.

Ik heb de papieren opgestuurd. Na ongeveer drie maanden werd er een vragenlijst aan mij gestuurd. Netjes ingevuld wanneer ik in slaap viel, dat was vaker dan ik zelf vermoedde. Zat ik gewoon TV te kijken, kwam er weer een uitroep van mijn zoon: mam, weer een streepje! Ik zei dan Joh, ik was alleen even in gedachten, dan vallen mijn ogen gewoon even dicht. Deze momenten heb ik niet eens aangestreept maar dat waren er vele.

Na weer drie maanden kwam er een oproep om een nachtje te komen slapen bij Kempenhaege. (In die tussentijd heb ik werkelijk pogingen gedaan om af te vallen maar het was niet gelukt) Drie weken daarna werd ik gebeld door dr. Schreuders met de mededeling: We gaan behandelen. Wat behandelen en hoe? Ik had nog nooit van CPAP gehoord, kon me er ook niets bij voorstellen. Ik had 70 apneus, waarvan een van een minuut lang onregelmatige hartslag, spiertrekkingen in armen en benen tijdens de rem-slaap. Volgens dr. Schreuder was dit ernstig. Maar goed drie weken later was ik weer te gast bij het slaapcentrum, eerst ’s middags oefenen met het masker, ’s nachts er mee geslapen en ik kreeg het direct mee naar huis. De therapie druk was vastgesteld op 9 bovendruk en 6 onderduk (bipap)

Het was wennen. Het masker zat niet altijd goed. Het lekte of zat te strak enz.
Maar ik kon wel direct merken dat ik overdag veel meer energie had. Soms zoveel energie dat ik er geen weg mee wist. Dan stond ik soms als een gek met mijn armen te zwaaien (als niemand het zag) , rende soms drie keer achter elkaar de trap op ik pakte de fiets en ging een uurtje fietsen. Onze hond voer er ook wel bij, extra wandelingen. Nou ging ik toch altijd wel een uur per dag wandelen met hem. Omdat ik huisvrouw ben kan ik gelukkig zelf mijn tijd indelen, als ik maar een redelijk schoon huis heb en het eten staat om zes uur op tafel is het goed.

Nu na een half jaar gebruik kan ik niet meer zonder masker slapen. Ik kom niet meer in slaap.
Overdag slaap ik bijna nooit meer, voel me meestal prima. Hoef niet meer terug te komen bij dr Schreuders, alleen bij de verpleegkunige na een jaar, mijn huisarts heb ik al een half jaar niet meer gezien. En vanaf de eerste keer dat ik met mijn bipap slaap heb ik ook zere voeten meer, hoef ’s nachts niet meer te plassen. Ik ben ook veel helderder in mijn hoofd.

Ik heb enkele malen de webside van de NVSAP bezocht en heb er veel informatie gevonden.
De groeten aan iedereen en ik “snorkel” gezellig verder

LAV
lav
 

Volgende

Keer terug naar Mijn verhaal

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast